روزی رابعه شتابان می دوید و آتشی در یک دست

 و آب دردستی دیگر داشت. وقتی مرادش را ازاین

 کار پرسیدند پاسخ داد:

((میروم تا آتش در بهشت زنم و آب دردوزخ ریزم تا مردمان

خدای را نه به امید بهشت و نه از ترس دوزخ عبادت کنند.))

 این است عشق آسمانی نه جز آن     

تنهايي.....

   تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست

   تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام

   تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين درآن نيست

   تنهائي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

 تنهائي رادوست دارم چون در خلوت وتنهائيم در انتظار خواهم  گريست وهيچ کس اشکهايم

را نميبيند

اما از روزي که تو راديديم نوشتم:

از تنهائي بيزارم چون تنهائي ياد آور لحظات تلخ بي تو مردنم است ...........

از تنهايئ بيزارم چون فضاي غم گفته سكوتم تورا فرياد ميزند......

از تنهائي بيزارم چون به تو وابسته ام..........................

از تنهائي بيزارم چون با تو بودن راتجربه کرده ام...........

از تنهائي بيزارم چون خداوندهيچ انساني را تنها نيافريد

از تنهائي بيزارم چون خداوند تو رابرايم فرستاد تا تنها نباشم...........

از تنهائي بيزارم زيرا هر وقت تنهائي گريه كنم دستهاي مهربانت رابراي پاک كردن اشكهايم كم

 مي آورم.......

از تنهائي بيزارم چون شيرين ترين لحظاتم باتوبودن است......

از تنهائي بيزارم چون مرداب مرده تنم با آفتاب نگاه تو جان ميگيرد

از تنهائي بيزارم چون کوير خشک لبانم عطش باران محبت از لبانت رادارد..........

از تنهائي بيزارم چون هنوز به قداست شانه هايت ايمان دارم.....

از تنهائي بيزارم چون تمام واژه هاي شعرم باتو بودن را فرياد ميزند

از تنهائي بيزارم چون هيچگاه تنهائي را درک نکردم هميشه وهمه جا درهم حال حضورت را در

 قلبم حس کردم

پس بگذار با تو باشم......

عاشقانه در آغوش پر مهر تو بميرم.......

تا هميشه ماندگار باشم...............

همیشه شاد باشید